De ex met narcistische trekjes



Voor alle vrouwen en mannen die te maken hebben gehad met een narcistische ex.

Zo, die zet even hard in, zul je denken. Dat doe ik ook, want ik ben één van die vrouwen die te maken kreeg met een ex-partner die er alles aan heeft gedaan om mij en mijn kinderen emotioneel te raken. En ook ik zag pas op het moment dat ik bijkwam van de vechtscheiding het grotere plaatje. Dat ik jaren mijn best heb gedaan om hem tevreden te stellen. Om het gezellig te houden in het gezin. Door me weg te cijferen als vrouwtje achter het aanrecht. Had toch het zelfvertrouwen niet om te gaan werken. Maar dat was ook niet nodig want hij verdiende genoeg, we leefden een goed leven. We kwamen niets te kort.

Ik zat, zoals ik dat altijd gekscherend zeg, in een gouden kooitje. Met een toon dat ik hem hiervoor ook nog dankbaar ben.

 

Tot in de laatste jaren van ons huwelijk, toen probeerde ik me los te wrikken, kreeg het deurtje zelfs open. Begon met taarten te bakken voor mijn eigen klantenkring. Kwam in een winkelstraat terecht met allemaal gelijkgestemde ondernemers, die me mijn eigenwaarde hielpen te vergroten. Ondanks dat het leek dat ik vrijheid had, werd ik voortdurend gecontroleerd. Hoe meer succes ik kreeg, hoe meer ik ging samenwerken met mannelijke ondernemers, hoe strakker mijn halsband werd.

Ik wilde naar het buitenland, had gesprekken met een bakkerij in Zwitserland voor een samenwerking. Ik kreeg opdrachten voor bruidstaarten. Om rust te vinden verhuisde ik naar Zwitserland om een nieuw leven op te bouwen.

Op de laatste Sinterklaasavond met ons gezin beloofden we de echtscheiding op een nette en vriendschappelijke manier te zullen afwikkelen. Het was ook een logische afsluiting van 35 jaar samen. We hadden nooit ruzie, steunden elkaar of eigenlijk steunde ik hem altijd, maar een echtscheiding als vrienden bleek een utopie.

 

De rest zal ik jullie besparen. Ben teruggekomen uit Zwitserland waar ik leuk werk had in een hotel en een fijn onderkomen had, omdat ik ineens een brief van zijn advocaat in mijn mailbox had. Of ik ook een eigen advocaat wil zoeken. Niets geen mediation, maar harde juridische taal en eisen. Ik deed mijn best om de echtscheiding nog goed en gezellig te houden. We hadden tenslotte samen kinderen. Maar ik had mijn eigenwaarde hierdoor ingeleverd. Pas ver na de uitspraak van de rechter kwam ik in een proces terecht waarin gesproken werd over “dealen met een ex met narcistische trekjes”. Had dit voor die tijd nog nooit zo bekeken. Herkende helaas wel veel kenmerken van die zogenaamde narcistische trekjes.

 

Ik ben al weer een tijdje uit het dal gekropen, kreeg zelfvertrouwen door het succes van mijn eigen bedrijf, dat ik alleen heb opgebouwd. Ik creëerde een kring van mensen om me heen waarbij ik voor allerlei hulpvragen terecht kon. Wekelijks kookt er wel iemand voor me. Ik zit in een mooie flow. En toch voelt het niet altijd zo.

Want te moeten aanzien dat de vader van je kinderen al 4 jaar geen contact wil met hen, en helemaal niet met mij, dat raakt me. Ook nemen ze deze koude onthechting van een ouder mee in hun verdere leven. Er zijn situaties van weinig zelfliefde en zelfvertrouwen.

Ik wil er bovenop zitten, wil hun coach zijn, maar dat kan ik niet als moeder. Heb mijn eigen proces, levenslang zegt mijn therapeut. Want bij elke nieuwe kennismaking met een man komt mijn angst weer boven. Ik heb bindingsangst. Wil vrijheid maar weet dat ik niet kan vluchten voor deze angst. Dus ga ik het aan, elke dag weer, door hardop te zeggen dat ik het waard ben.

 

En dat lieve vrienden en vriendinnen, dat gun ik jullie ook.

Om stap voor stap te voelen dat je een mooi en interessant mens bent. Dat jouw zelfacceptatie zorgt voor het kiezen van een nieuw pad met een lichtpunt aan de horizon, waarop jij helemaal jezelf kunt zijn. Met open hart. Het is hard werken, maar het gaat jou en mij zeker lukken.