Het nieuwe normaal

We waren toch net aan een nieuwe decennium begonnen? Het jaar 2020 klonk zo hoopgevend. Hoewel er velen blij waren dat 2019 voorbij was, konden we toen nog niet bedenken wat er in 2020 zou gebeuren. En misschien zijn er wel voorspellingen gedaan over de ommezwaai in onze maatschappij, over angst, over persoonlijke groei, over elkaar meer ondersteunen maar dat we onszelf zo moesten dwingen om thuis te blijven omdat de regering dat zegt, dat heeft niemand aan zien komen.

 

De eerste maanden van 2020 waren "gewoon" normaal, hoe anders stonden we er toen voor. Ik was net op dreef met de retreats en het uitzetten van workshops, ergens hoog in de Zwitserse bergen. En wat was jij aan het doen?

Maar toen hadden we nog geen idee wat het virus Covid-19 zou betekenen in ons leven en wat de daarop volgende coronacrisis zou doen met onze maatschappij, en eigenlijk met onze hele wereld?

Terwijl we nu niet eens zeker weten hoe het verder moet, met ons werk, met de scholen voor onze kinderen, met onze ouderen in de verzorgingshuizen, maar ook met onze jongeren, die een heel andere toekomst tegemoet gaan.

Hoe gaat het nu met onze vakantieplannen, met onze financiële on-zekerheden, maar vooral, hoe gaat het met onszelf? 

 

Nu de coronacrisis een beetje geland is, kunnen we pas zien wat het met ons gedaan heeft. Ik zal heel eerlijk zijn, ik heb me niet aan alle RIVM-maatregelingen gehouden. Aangezien ik op een park woon vlak bij een Twents dorp, leef ik al in quarantaine, er zijn dagen dat je hier niemand ziet lopen in het bos. Ik woon al sinds een jaar alleen met mijn twee katten, en heb geleerd dat je het gelukkigst kunt zijn als je tevreden bent met je eigen gezelschap. Ook al staat mijn huis altijd open voor iedereen die een bakje koffie wil komen drinken, die lange tafel is gewoon van de stad naar het bos meeverhuisd, toch is het voor mij geen straf om alleen te zijn.

Als zzp'er kon ik me blijven focussen op mijn bedrijf, helemaal met hulp van de bijzondere bijstandsregeling, als flexwerker via een uitzendbureau kwam ik in de NOW-regeling, dus financieel liep ik geen risico.

 

Maar juist omdat ik weet wat alleen leven inhoudt, hield ik contact met de mensen om me heen. Ik bleef op bezoek gaan, zonder een knuffel te geven, dat dan wel, en op 1,5 meter afstand tot elkaar, maar het is zo belangrijk om sociaal contact te onderhouden met anderen. Op deze manier ondersteun je elkaar emotioneel en praktisch, bied je een luisterend oor en in deze tijd heb ik ondervonden dat alleen al elkaars aanwezigheid veel positieve energie kan geven. En dat was soms nodig, want ik ben me ervan bewust dat niet iedereen tegen alleen-zijn kan, of positief kan blijven ten aanzien van een rondwarend virus. 

Ik heb mensen gesproken die echt bang waren, bang dat ze besmet zouden worden, of in het ziekenhuis zouden komen, of op de IC zouden belanden, of nog erger.

Maar de mensen die dit alles hadden meegemaakt, die waren niet meer bang, die waren alleen maar blij en gelukkig dat ze het overleefd hadden.

 

En nu gaat onze maatschappij weer stap voor stap open. We kunnen niet wachten om ons gewone leven weer op te pakken. Terug naar het normaal.

Maar wat wordt het nieuwe normaal?

Want we gaan leven op 1,5 meter afstand van elkaar. En met monddoekjes op. Hoeveel afstand kun je creëren?

Afstand tussen de mensen omdat we daarmee elkaar zouden beschermen, misschien wel tegen het coronavirus, maar of het ook goed is voor onze verdere gezondheid, de geestelijke en lichamelijke gezondheid? 

Wij mensen hebben lichamelijk contact nodig, een schouderklopje, een knuffel, een arm om je heen, allerlei onschuldige aanrakingen, die we vanaf baby al nodig hadden om ons veilig en geliefd te voelen.

Hoe heftig zijn al de verhalen waarin een geliefde alleen moest sterven op de IC, zonder familie om zich heen. Iedereen die ooit afscheid heeft genomen van een vader, moeder, kind, of wie dan ook, weet uit die ervaring dat het vreselijk moet zijn om alleen te moeten sterven. Dat is toch onmogelijk om je voor te stellen...... 

Gelukkig zijn de RIVM-maatregelen daarin versoepeld. Mogen we weer bij opa en oma op bezoek in het verzorgingshuis. 

Kunnen we weer samen in het park zitten en sporten met het mooie weer, wel op 1,5 meter afstand, maar toch. Het voelt alsof we weer wat vrijheid terug hebben gekregen.

 

Nu moeten we op zoek naar het nieuwe normaal. En is het goed om te bedenken wat te doen met al die jongeren die depressief geworden zijn door de hele coronacrisis.

Want wat in pre-coronatijd heel normaal was, is dat nu niet meer het geval.

Zij zagen in een korte tijd al hun zekerheden wegvallen, krijgen absoluut geen positieve toekomst voorgeschoteld, voor hen is er nu geen uitgaansleven of festivalbezoek meer mogelijk, heeft een groot deel de studie geruisloos afgesloten maar is een baan vinden moeilijk op dit moment.

Kort gezegd is hun hele leven onduidelijk en onzeker geworden. 

Juist deze groep uit onze samenleving heeft nu extra aandacht nodig. We hebben onze ouderen beschermd door in een intelligente lockdown te gaan, nu moeten we het "nieuwe normaal" inrichten op de toekomst, dus op de jongeren. 

Ik ben benieuwd hoe en of we dit als maatschappij gaan doen? 

 

 

#nieuwenormaal #postcoronatijd #huidhonger #depressiviteit #ingesprek #jongeren #toekomst #retreat #workshops #reisvangeluk 

Foto: Electric Zoo Festival