Afscheid nemen bestaat niet

Want met kinderen heb je levenslang

 

 

Iedereen kent het wel, het bekende lied van Marco Borsato "Afscheid Nemen Bestaat Niet". Over het loslaten van elkaar, het laten gaan van de één in dit leven, waarna de ander achterblijft. Maar ook over het geloven in de mogelijkheid dat je elkaar weer kunt ontmoeten. Niet in de fysieke wereld maar in de kleine dingen, die als herinneringen omhoog komen, juist als je ze niet verwacht.

Ook zingt Marco dat je alleen maar "mijn naam hoeft te fluisteren en ik kom als de wind, de zee, de regen, het licht van de maan".  Ja, als je het zo bekijkt, dan bestaat afscheid nemen niet echt. Als je er maar in gelooft.

En daar zit het toch eigenlijk in. Het besef dat je voor altijd aan elkaar verbonden blijft, dat je altijd, door wat dan ook, 'connected' blijft. Of het nu een overlijden betreft, een echtscheiding, verandering van werk, het weggaan uit elke situatie brengt een afscheid met zich mee. Maar of dat definitief is? Behalve dan bij een overlijden bestaat er toch altijd de mogelijkheid dat je elkaar weer tegenkomt?!

 

In de afgelopen vijf jaren heb ik aan de lijve ondervonden wat afscheid nemen betekent. 

De meest definitieve waren toch wel die van mijn moeder en een vriendin. Ik verloor mijn moeder in 2016 na een ziekbed van 3 weken, voordat ik het goed en wel besefte was ze overleden. Achteraf was ik blij dat ik in de maanden ervoor al heel diepgaande gesprekken met haar heb gehad, waarin mijn moeder en ik veel dichter bij elkaar zijn gekomen dan we ooit in dit leven zijn geweest. 

Iedereen die een ouder is kwijtgeraakt weet wat dat met je doet, als je tijdens het opruimen van een huis of van de persoonlijke spullen, je hele leven voorbij ziet komen. Je neemt niet alleen afscheid van een ouder maar ook van een deel van je leven.

Mijn vriendin overleed een paar maanden geleden, veel jonger dan mijn moeder, maar ook na een ziekbed. Zij verloor na dertien jaar haar strijd tegen een ongeneeslijke ziekte. Ik ervaar bij haar familie hetzelfde als toen ik in het rouwproces terecht kwam.

Je mist je kind, moeder, vader of geliefde. Je mist hen tijdens heel kleine momenten, je mist het bellen, hun whatsappjes, je mist hun mening en advies. 

Je mist hun aanwezigheid bij en in alles. Maar waar ze wel altijd zullen zijn, dat is in onze herinneringen.

En dat is wat Marco Borsato zo mooi kan verwoorden, want elk moment, dat een herhaling is van toen ze nog bij ons waren, herinnert ons aan hen.

 

Maar afscheid nemen zit 'm ook in andere dingen. Ik ben na een huwelijk van 31 jaar gescheiden van de vader van mijn drie kinderen. We waren een goed stel samen maar zijn door het leven uit elkaar gegroeid. En niet in staat geweest om een brug naar elkaar toe te bouwen.

Het fysieke scheiden dat kun je je nog wel voorstellen, maar voordat je aan de echtscheiding begint, weet je niet wat het allemaal voor gevolgen kan hebben. 

Dat je niet meer met elkaar samen leeft, werkt, op vakantie gaat, de verjaardagen van de kinderen viert en nog veel meer. Dat dit alles niet meer samen gebeurt, dat kun je je nog wel indenken. 

In mijn geval koos hij ervoor om het mij te verbieden om nog contact met hem op te nemen. In het geval van mijn kinderen en onze vrienden, nam hijzelf weinig of geen contact meer op. Dit is een soort afscheid wat je amputeert van de ander. Alle herinneringen zijn er nog. Alle gevoelens, liefde en boosheid, zijn nog aanwezig. Je wordt echter gedwongen verder te gaan, zonder enige communicatie, zonder elk contact, maar met het besef dat dit niet alleen een definitief afscheid is van een huwelijk of vriendschap. Maar ook een afscheid is van de persoon, die je dacht te kennen en met wie je toch ook mooie momenten hebt gehad.

 

Ik noem het een persoonlijk drama. En natuurlijk, er is geen wereld vergaan.

Ik kan gewoon door met mijn leven, mijn kinderen hebben hun eigen leven en nieuwe vriendschappen worden er wel weer gemaakt. Maar toch doet het pijn, vooral als ik naar mijn kinderen kijk, en het maakt niet uit hoe oud ze zijn, als je ziet dat je kind genegeerd wordt door zijn of haar vader, dan doet dat zeer. 

Want van je kinderen afscheid nemen of uit je leven verbannen, dat kan niet!

 

Na een relatie van zoveel jaren kan je niet doen alsof deze niet heeft bestaan.

Dat ons huwelijk eenvoudigweg voorbij is, betekent niet dat we elkaar daarom niet meer hoeven te spreken of te zien. 

We blijven namelijk ouders van onze kinderen, met mooie en verdrietige momenten in hun leven.

We moeten afscheid nemen van elkaar als partners en van de aanwezigheid in elkaars dagelijkse leven. Hiermee nemen we afscheid van onze gezamenlijke geschiedenis en toekomst.

Maar door onze kinderen blijven we voor altijd verbonden. 

En uit liefde en respect naar onze kinderen nemen wij geen afscheid van elkaar. Want dat kan niet. Dat mag niet. Dat bestaat gewoon niet. Door onze kinderen hebben we levenslang.

 


afscheid afscheidbestaatniet afscheidnemen divorce marcoborsato blog tamarareginalinde echtscheiding ouders kinderen levenslang dood amputatie connectie contact reisvangeluk retreats kintsugi kintsugiworkshop workshops me-time creatieve therapie art kunsttherapie goud goudpoeder epoxy lijm scherven keramiek porselein breken repareren herstellen kintsukuroi tv televisieopname vpro